فکر می کنم شما هم با من هم عقیده اید که این روزها انگار مد شده که به هر کودکی می گویند بیش فعال! اگر عواقب این مساله را بررسی کنیم تشخیص بیش فعالی در کودکان، باعث هزینه های زیاد تشخیص و درمان، وابستگی و اعتیاد کودک به دارو، شکل گرفتن تصورات نادرستی از ناتوانی در کودک و مسایل زیاد دیگری می شود.
خوب است حداقل یک بار هم که شده طور دیگری به این مساله نگاه کنیم. ما در ای-مهد، اینجا مطلبی را آوردیم که برگرفته از یک مقاله است و نویسنده مقاله در دانشکده پزشکی هاروارد و بیمارستان کمبریج تدریس می کند.
بیش فعالی در کودکان از کجا شروع شد؟
به نظر میاد یک جایی ما یادمون رفت که بچه ها با شکل و اندازه های متفاوت به دنیا میان. بعضیا فعالند، بعضیها آرام هستند، بعضی ها دائم پی رویاهاشون هستند، بعضیا پر دل و جراتند. بعضیا رهبرند بعضیا دنباله رو. بعضیا ورزشکارن ، بعضیا متفکرند. اصلا این مفهوم از کجا اومد که همه باید یه جور باشند؟
این روزها ، مادر و پدرها حرف متخصصانی را گوش میدهند که ادعا می کنند همه بچه ها باید مقادیر از پیش تعیین شده فیزیکی، روانی و احساسی داشته باشند در غیر اینصورت یک مشکلی وجود دارد که باعث اضطراب و ناراحتی مادر و پدرها می شه.
هر کودکی در زمان خودش ، به روش خودش بزرگ میشه. هر بچه ای با دیگری فرق می کنه.
مادر و پدرها نگران میشن وقتی بچه شون در ساعت تعیین شده حرف زدن رو شروع نکنه یا شیرخشک رو کنار نزاره یا توالت رفتن رو یاد نگیره درصورتیکه خیلی کم اند بچه هایی که بزرگ بشن و توالت رفتن رو یاد نگرفته باشند!
درمانهای مرسوم برای بچه های متفاوت
اگر فعالند بهشون آمفتامین بدید؛ اگه تغییر خُلق دارند بهشون پروزاک بدید؛ برای ترس، بهشون بنزودیازپین بدید و با اجازه ما بهشون آنتی سایکوتیک یا لیتیوم یا داروهای دیگه برای تثبیت خُلقشون بدید!
ما داریم توی این دنیا چی کار می کنیم؟؟
نتیجه چیست؟
بسیاری از خانواده ها دوست ندارند این را بشنوند، اما کمبود توجه ممکن است به این معنی باشد که والدین به کودک توجه کافی ندارند.
علائمی که به عنوان بیش فعالی و کم توجهی در کودکان شناخته می شه فقط برای برچسب زدن به اونها نیست، برای اینه که بهتر درک بشوند، نیازهاشون دیده بشه، ارتبطشون با طبیعت دوباره برقرار بشه، شاید باید معلمها، معلمهای بهتری بشوند.
اما یک چیز مسلمه، اون هم اینه که هیچ وضعیت مغزی ای که باعث ایجاد بیماری ای بنام بیش فعالی و کمبود توجه بشه وجود ندارد و هیچ کدام تا به حال اثبات نشده است و هیچ کودکی نباید آمفتامین استفاده کند.
فکر می کنم شما هم با من هم عقیده اید که این روزها انگار مد شده که به هر کودکی می گویند بیش فعال! اگر عواقب این مساله را بررسی کنیم تشخیص بیش فعالی در کودکان، باعث هزینه های زیاد تشخیص و درمان، وابستگی و اعتیاد کودک به دارو، شکل گرفتن تصورات نادرستی از ناتوانی در کودک و مسایل زیاد دیگری می شود.
خوب است حداقل یک بار هم که شده طور دیگری به این مساله نگاه کنیم. ما در ای-مهد، اینجا مطلبی را آوردیم که برگرفته از یک مقاله است و نویسنده مقاله در دانشکده پزشکی هاروارد و بیمارستان کمبریج تدریس می کند.
بیش فعالی در کودکان از کجا شروع شد؟
به نظر میاد یک جایی ما یادمون رفت که بچه ها با شکل و اندازه های متفاوت به دنیا میان. بعضیا فعالند، بعضیها آرام هستند، بعضی ها دائم پی رویاهاشون هستند، بعضیا پر دل و جراتند. بعضیا رهبرند بعضیا دنباله رو. بعضیا ورزشکارن ، بعضیا متفکرند. اصلا این مفهوم از کجا اومد که همه باید یه جور باشند؟
این روزها ، مادر و پدرها حرف متخصصانی را گوش میدهند که ادعا می کنند همه بچه ها باید مقادیر از پیش تعیین شده فیزیکی، روانی و احساسی داشته باشند در غیر اینصورت یک مشکلی وجود دارد که باعث اضطراب و ناراحتی مادر و پدرها می شه.
هر کودکی در زمان خودش ، به روش خودش بزرگ میشه. هر بچه ای با دیگری فرق می کنه.
مادر و پدرها نگران میشن وقتی بچه شون در ساعت تعیین شده حرف زدن رو شروع نکنه یا شیرخشک رو کنار نزاره یا توالت رفتن رو یاد نگیره درصورتیکه خیلی کم اند بچه هایی که بزرگ بشن و توالت رفتن رو یاد نگرفته باشند!
درمانهای مرسوم برای بچه های متفاوت
اگر فعالند بهشون آمفتامین بدید؛ اگه تغییر خُلق دارند بهشون پروزاک بدید؛ برای ترس، بهشون بنزودیازپین بدید و با اجازه ما بهشون آنتی سایکوتیک یا لیتیوم یا داروهای دیگه برای تثبیت خُلقشون بدید!
ما داریم توی این دنیا چی کار می کنیم؟؟
نتیجه چیست؟
بسیاری از خانواده ها دوست ندارند این را بشنوند، اما کمبود توجه ممکن است به این معنی باشد که والدین به کودک توجه کافی ندارند.
علائمی که به عنوان بیش فعالی و کم توجهی در کودکان شناخته می شه فقط برای برچسب زدن به اونها نیست، برای اینه که بهتر درک بشوند، نیازهاشون دیده بشه، ارتبطشون با طبیعت دوباره برقرار بشه، شاید باید معلمها، معلمهای بهتری بشوند.
اما یک چیز مسلمه، اون هم اینه که هیچ وضعیت مغزی ای که باعث ایجاد بیماری ای بنام بیش فعالی و کمبود توجه بشه وجود ندارد و هیچ کدام تا به حال اثبات نشده است و هیچ کودکی نباید آمفتامین استفاده کند.
فکر می کنم شما هم با من هم عقیده اید که این روزها انگار مد شده که به هر کودکی می گویند بیش فعال! اگر عواقب این مساله را بررسی کنیم تشخیص بیش فعالی در کودکان، باعث هزینه های زیاد تشخیص و درمان، وابستگی و اعتیاد کودک به دارو، شکل گرفتن تصورات نادرستی از ناتوانی در کودک و مسایل زیاد دیگری می شود.
خوب است حداقل یک بار هم که شده طور دیگری به این مساله نگاه کنیم. ما در ای-مهد، اینجا مطلبی را آوردیم که برگرفته از یک مقاله است و نویسنده مقاله در دانشکده پزشکی هاروارد و بیمارستان کمبریج تدریس می کند.
بیش فعالی در کودکان از کجا شروع شد؟
به نظر میاد یک جایی ما یادمون رفت که بچه ها با شکل و اندازه های متفاوت به دنیا میان. بعضیا فعالند، بعضیها آرام هستند، بعضی ها دائم پی رویاهاشون هستند، بعضیا پر دل و جراتند. بعضیا رهبرند بعضیا دنباله رو. بعضیا ورزشکارن ، بعضیا متفکرند. اصلا این مفهوم از کجا اومد که همه باید یه جور باشند؟
این روزها ، مادر و پدرها حرف متخصصانی را گوش میدهند که ادعا می کنند همه بچه ها باید مقادیر از پیش تعیین شده فیزیکی، روانی و احساسی داشته باشند در غیر اینصورت یک مشکلی وجود دارد که باعث اضطراب و ناراحتی مادر و پدرها می شه.
هر کودکی در زمان خودش ، به روش خودش بزرگ میشه. هر بچه ای با دیگری فرق می کنه.
مادر و پدرها نگران میشن وقتی بچه شون در ساعت تعیین شده حرف زدن رو شروع نکنه یا شیرخشک رو کنار نزاره یا توالت رفتن رو یاد نگیره درصورتیکه خیلی کم اند بچه هایی که بزرگ بشن و توالت رفتن رو یاد نگرفته باشند!
درمانهای مرسوم برای بچه های متفاوت
اگر فعالند بهشون آمفتامین بدید؛ اگه تغییر خُلق دارند بهشون پروزاک بدید؛ برای ترس، بهشون بنزودیازپین بدید و با اجازه ما بهشون آنتی سایکوتیک یا لیتیوم یا داروهای دیگه برای تثبیت خُلقشون بدید!
ما داریم توی این دنیا چی کار می کنیم؟؟
نتیجه چیست؟
بسیاری از خانواده ها دوست ندارند این را بشنوند، اما کمبود توجه ممکن است به این معنی باشد که والدین به کودک توجه کافی ندارند.
علائمی که به عنوان بیش فعالی و کم توجهی در کودکان شناخته می شه فقط برای برچسب زدن به اونها نیست، برای اینه که بهتر درک بشوند، نیازهاشون دیده بشه، ارتبطشون با طبیعت دوباره برقرار بشه، شاید باید معلمها، معلمهای بهتری بشوند.
اما یک چیز مسلمه، اون هم اینه که هیچ وضعیت مغزی ای که باعث ایجاد بیماری ای بنام بیش فعالی و کمبود توجه بشه وجود ندارد و هیچ کدام تا به حال اثبات نشده است و هیچ کودکی نباید آمفتامین استفاده کند.
بارآوردن بچه های قدرتمند، خیلی آسونتر از درمان بزرگسالان بیمار روحی و جسمیه؛ تلاش می کنم یاد بدم چطوری مهمترین سالهای زندگی یعنی کودکی، به کودکی بگذره.
سلام و تشکر فراوان برای اشتراک گذاری خوبتون
وب سایت خیلی خوب و کاربردی ای دارید
به امید موفقیت های روز افزون.