فحش دادن کودکان

فحش دادن کودکان

 

یکی از گرفتاریهای پدر و مادرها فحش دادن بچه هاست، بدتر از آن وقتی است که در مقابل دیگران با این مساله روبرو می شوند؛ مثلا دارید خرید می کنید، دخترتان چیزی را بر می دارد و می خواهد برایش بخرید، می گویید نه و او جواب می دهد:

  • مامان خر، برو گم شو!

 

علت فحش دادن بچه ها

فحش دادن بچه ها در سنین مختلف، متفاوت است و دلایل زیادی دارد. بچه ها در ۳ و ۴ سالگی خیلی فحش می دهند، آنها تقریبا به زبان تسلط پیدا کرده اند و می توانند منظور و احساس خود را به جای گریه کردن  و خود را به زمین انداختن با کلمه ادا کنند.

البته متوجه نیستند و نمی دانند که فحش دادن چه اثری دارد و چگونه ممکن است بزرگتری را عصبانی و ناراحت کند.

بچه ها در این سن، سخت در مقابل قدرت بزرگترها مقاومت می کنند و عکس العمل آنها را می سنجند و در این میان از فحش که برایشان تازگی هم دارد استفاده می کنند گاه بدون اینکه حتی معنی آن را بدانند.

عکس العمل نشان دادن پدر و مادرها، چه عکس العمل مثبت چه منفی، باعث می شود بچه احساس کند کار مهمی انجام داده یا حربه ای یافته؛ همینطور قدغن کردن فحش دادن، اثر عکس دارد و بچه را لجبازتر می کند.

 

عکس العمل مادر و پدر در برابر فحش دادن فرزند چه باشد؟

بهترین عکس العمل، بی تفاوت ماندن و اعتنا نکردن است. بله کار سختی است اما اگر پدر و مادر قبول کنند که بچه تقریبا اثر و مفهوم حرفش را نمی داند راحتتر می توانند با بی تفاوتی برخورد کنند.

مثلا تصور کنید بچه ای که “مرتیکه خر” را یاد گرفته و این فحش را هم به پدرش می گوید هم مادرش و هم مادربزرگش. این کاملا نشان می دهد که بچه ها اغلب نمی دانند فحشی که می دهند چه معنی ای می دهد و بطور کلی هدف خاصی از ادای آن ندارند و برایشان نوعی بازی با کلمات است.

عکس العمل نشان ندادن به این معنی نیست که آن را نشنیده بگیرید، چون در اینصورت کودک هیچ وقت یاد نمی گیرد که بعضی حرفها برخورنده هستند و نباید زد.

روش صحیح این است که در کمال خونسردی و بدون کوچکترین عکس العمل به او بگویید که دوست ندارید کسی چنین حرفی به شما بزند.

 با بچه های کوچکتر بهترین راه، به بازی گرفتن آنهاست. مثلا اگر گفت خر می توانید بگویید : اگر من خرم پس تو هم دم کوچولوی منی!

آن وقت احتمالا بچه به فکر می افتد و انگار که معمایی برایش گفته اید، سعی می کند معنی آن را درک کند. در این بازی نه تشویق شده و نه سرزنش بلکه به بیهودگی و بی اهمیت بودن فحشی که داده اشاره کرده اید.

 اگر بچه ای از روی لجبازی فحش می دهد، به طور جدی به او بگویید که اصلا از حرفش خوشتان نیامده و اگر او فکر میکند شما خر هستید بنابراین نمی توانید برایش کتاب بخوانید یا در درسها کمکش کنید.

 

 گاهی اوقات می توانید برای بچه های بزرگتر جریمه ای در نظر بگیرید، مثلا هر کس فحش دهد باید پولی بپردازد دراینصورت با همه افراد خانواده باید یکسان برخورد شود. از پولی که جمع می شود می توانید با هم بروید و بستنی بخرید.

 

 وقتی جلوی دیگران فحش می دهند، آرامش خود را حفظ کنید و خیلی جدی از آنها بخواهید بس کنند. بعد در خانه وقتی غریبه ای نیست و شما هم عصبانی نیستید می توانید با خونسردی بگویید که فحش چه معنایی دارد و دوست ندارید چنین رفتاری از او ببینید.

 

 اگر بچه ای به بزرگتری فحش داد، ممکن است شما خود را مسئول رفتار و گفتار فرزندتان بدانید. درست نیست فورا به جای بچه عذرخواهی کنید چون بچه های ۵ و ۶ ساله خودشان می توانند این کار را کنند، اگر عذرخواهی نکرد او را مجبور نکنید. به هر حال بچه متوجه موقعیتی که بوجود آورده شده و دفعه بعد به آنچه می گوید بیشتر دقت خواهد کرد.

 

 اگر بچه ای دائم فحش می دهد، یک زنگ خطر است. شاید به نحوی تحت فشار روحی است، شاید انتظارتان از او زیاد است، شاید از همبازی هایش تقلید می کند.

 

 در آخر اینکه نگاهی به رفتار و گفتار خود نیز داشته باشید به ویژه در زمان عصبانیت.

 

شما هم از تجربیات خودتان بگویید. کودک شما چند ساله است؟ فحش می دهد؟ شما چه برخوردی می کنید با او؟ در قسمت دیدگاه ها می توانید نظر خود را بنویسید.

 

منبع : 

کتاب آخ آخ باز دعوا کردی؟

نوشته روح انگیز شریفیان

فحش دادن کودکان

فحش دادن کودکان

/۰ دیدگاه /در , /توسط

بازدیدها: 141

این هم خوبه :   ۱۴ عکس شیرین از خواهر برادرهایی که برای اولین بار همدیگه رو می بینند!

فحش دادن کودکان

فحش دادن کودکان

 

یکی از گرفتاریهای پدر و مادرها فحش دادن بچه هاست، بدتر از آن وقتی است که در مقابل دیگران با این مساله روبرو می شوند؛ مثلا دارید خرید می کنید، دخترتان چیزی را بر می دارد و می خواهد برایش بخرید، می گویید نه و او جواب می دهد:

  • مامان خر، برو گم شو!

 

علت فحش دادن بچه ها

فحش دادن بچه ها در سنین مختلف، متفاوت است و دلایل زیادی دارد. بچه ها در ۳ و ۴ سالگی خیلی فحش می دهند، آنها تقریبا به زبان تسلط پیدا کرده اند و می توانند منظور و احساس خود را به جای گریه کردن  و خود را به زمین انداختن با کلمه ادا کنند.

البته متوجه نیستند و نمی دانند که فحش دادن چه اثری دارد و چگونه ممکن است بزرگتری را عصبانی و ناراحت کند.

بچه ها در این سن، سخت در مقابل قدرت بزرگترها مقاومت می کنند و عکس العمل آنها را می سنجند و در این میان از فحش که برایشان تازگی هم دارد استفاده می کنند گاه بدون اینکه حتی معنی آن را بدانند.

عکس العمل نشان دادن پدر و مادرها، چه عکس العمل مثبت چه منفی، باعث می شود بچه احساس کند کار مهمی انجام داده یا حربه ای یافته؛ همینطور قدغن کردن فحش دادن، اثر عکس دارد و بچه را لجبازتر می کند.

 

عکس العمل مادر و پدر در برابر فحش دادن فرزند چه باشد؟

بهترین عکس العمل، بی تفاوت ماندن و اعتنا نکردن است. بله کار سختی است اما اگر پدر و مادر قبول کنند که بچه تقریبا اثر و مفهوم حرفش را نمی داند راحتتر می توانند با بی تفاوتی برخورد کنند.

مثلا تصور کنید بچه ای که “مرتیکه خر” را یاد گرفته و این فحش را هم به پدرش می گوید هم مادرش و هم مادربزرگش. این کاملا نشان می دهد که بچه ها اغلب نمی دانند فحشی که می دهند چه معنی ای می دهد و بطور کلی هدف خاصی از ادای آن ندارند و برایشان نوعی بازی با کلمات است.

عکس العمل نشان ندادن به این معنی نیست که آن را نشنیده بگیرید، چون در اینصورت کودک هیچ وقت یاد نمی گیرد که بعضی حرفها برخورنده هستند و نباید زد.

روش صحیح این است که در کمال خونسردی و بدون کوچکترین عکس العمل به او بگویید که دوست ندارید کسی چنین حرفی به شما بزند.

 با بچه های کوچکتر بهترین راه، به بازی گرفتن آنهاست. مثلا اگر گفت خر می توانید بگویید : اگر من خرم پس تو هم دم کوچولوی منی!

آن وقت احتمالا بچه به فکر می افتد و انگار که معمایی برایش گفته اید، سعی می کند معنی آن را درک کند. در این بازی نه تشویق شده و نه سرزنش بلکه به بیهودگی و بی اهمیت بودن فحشی که داده اشاره کرده اید.

 اگر بچه ای از روی لجبازی فحش می دهد، به طور جدی به او بگویید که اصلا از حرفش خوشتان نیامده و اگر او فکر میکند شما خر هستید بنابراین نمی توانید برایش کتاب بخوانید یا در درسها کمکش کنید.

 

 گاهی اوقات می توانید برای بچه های بزرگتر جریمه ای در نظر بگیرید، مثلا هر کس فحش دهد باید پولی بپردازد دراینصورت با همه افراد خانواده باید یکسان برخورد شود. از پولی که جمع می شود می توانید با هم بروید و بستنی بخرید.

 

 وقتی جلوی دیگران فحش می دهند، آرامش خود را حفظ کنید و خیلی جدی از آنها بخواهید بس کنند. بعد در خانه وقتی غریبه ای نیست و شما هم عصبانی نیستید می توانید با خونسردی بگویید که فحش چه معنایی دارد و دوست ندارید چنین رفتاری از او ببینید.

 

 اگر بچه ای به بزرگتری فحش داد، ممکن است شما خود را مسئول رفتار و گفتار فرزندتان بدانید. درست نیست فورا به جای بچه عذرخواهی کنید چون بچه های ۵ و ۶ ساله خودشان می توانند این کار را کنند، اگر عذرخواهی نکرد او را مجبور نکنید. به هر حال بچه متوجه موقعیتی که بوجود آورده شده و دفعه بعد به آنچه می گوید بیشتر دقت خواهد کرد.

 

 اگر بچه ای دائم فحش می دهد، یک زنگ خطر است. شاید به نحوی تحت فشار روحی است، شاید انتظارتان از او زیاد است، شاید از همبازی هایش تقلید می کند.

 

 در آخر اینکه نگاهی به رفتار و گفتار خود نیز داشته باشید به ویژه در زمان عصبانیت.

 

شما هم از تجربیات خودتان بگویید. کودک شما چند ساله است؟ فحش می دهد؟ شما چه برخوردی می کنید با او؟ در قسمت دیدگاه ها می توانید نظر خود را بنویسید.

 

منبع : 

کتاب آخ آخ باز دعوا کردی؟

نوشته روح انگیز شریفیان

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *