۱۳ نکته برای تربیت فرزند در کمال آرامش!

 

تربیت کودک با آرامش

 

 

 

“من تازگی سایت شما رو پیدا کردم و خیلی دارم تلاش می کنم که تغییراتی در  رفتارم با بچه هام بدم ، چون قبلا خیلی سر اونا داد می زدم اما الان که با کمک مطالب شما دارم تغییراتی توی رفتارم می دم،  اونا نمی پذیرن و منم ناامید می شم و برای گذشته ام، احساس گناه می کنم. میشه بگید اشتباه من چی بوده؟ ”

 

تغییر روش فرزندپروری شما، یه تغییر بزرگه و در همین زمان که دارید این تغییرات رو می دید، باید انتظار مخالفت هایی رو داشته باشید. اینا به این معنی نیست که کار نادرستی انجام دادید. وقتی فرزندتون تغییرات جدید شما رو نمی پذیره، به خاطر داد و فریادها و تنبیه هاییه که در گذشته داشتید و او احساس تنهایی و درک نشدن می کرده و به مرور شما می تونید با روش های جدید به درمان عاطفی اش کمک کنید. اگر احساس گناه از رفتارهای گذشته تون داشته باشید کمکی نمی کنه که ازین به بعد رفتار خوبی داشته باشید.

این برنامه پیشنهادی ما به شماست، قدم به قدم پیش برید:

 

۱- با خودتون شروع کنید.

اون آرامشی که انتظار دارید توی تربیت بچه هاتون داشته باشید، از درون خودتون میاد مخصوصا از تعهد شما به کنترل احساستون. یعنی وقتی احساس اضطراب می کنی، موقتا کارت رو بزار کنار، نفس عمیق بکش. به اثر احساست در کل بدنت توجه کن که کمک می کنه در حال حضور داشته باشی و با خشم یا اضطرابت کنترلت رو از دست ندی.

خیلی فوری-فوتی واکنش نده! توی لحظات خشم یا عصبانیت ممکنه احساست این باشه که فرزندت داره باهات دشمنی می کنه پس تا جایی که می تونی واکنش دادن رو تا زمانی که احساس آرامش کنی به تعویق بینداز.

این، کار آسونی نیست و بسیار بسیار سخته، اما هربار که تلاش می کنی این کارو انجام بدی، کارت برای دفعه بعد راحت تر می شه پس نگران نباش و پیش برو.

 

۲- روی ارتباط متمرکز شو.

پیش از اینکه بخوای هر چیزی رو در بچه ات تغییر بدی، اول یه ارتباط خوب باهاش بساز. اگه این کارو نکنی، درسته که تنبیه رو کنار گذاشتی اما بچه ات همچنان انگیزه ای برای کار درست نداره.

چطوری باید شروع کنی؟ در روز حداقل ۱۵ دقیقه با هر بچه ات ارتباط یک به یک رو در رو داشته باش و عشقت رو نثارش کن؛ شگفت زده می شی از واکنش هایی که نشونت میده!

 

۳- چیزی که داره اتفاق میفته رو توضیح بده.

وقتی که تونستی ارتباط بیشتری با بچه هات برقرار کنی، اینطوری براشون توضیح بده که :

“یادته قبلا چقدر سرت داد می زدم؟ توجه کردی الان چقدر کمتر داد می زنم؟ خیلی متاسفم که عادت بد فریاد زدن رو داشتم. خیلی دوستت دارم. هرکاری هم که بکنی، من هیچ وقت نباید سرت داد بزنم. من می تونم برای درک احساست یا حل مشکلت بهت کمک کنم. بیا به کمک هم مساله ای که پیش اومده رو حل کنیم، باشه؟ ”

 

۴- ازش بخواهید همکاری کنه.

“همه ما باید به یه قوانینی احترام بگذاریم. مهمترین قانون اینه که در این خونه ما با همدیگه با مهربونی رفتار می کنیم. من دارم همه تلاشم رو می کنم که سرت داد نزنم و به حرفات گوش بدم. فکر می کنی تو هم بتونی به این قانون پایبند باشی و با خواهرت مهربون باشی؟ ”

ممکنه یه وقتایی فرزندتون کنترلش رو از دست بده و قانون مهربونی رو بشکنه اما این به این معنی نیست که شما هم می تونید قانون رو زیر پا بگذارید؛ هر چی باشه، شما الگو هستید.

 

۵– راه حلهای برد – برد پیشنهاد بدید.

“می دونم خواهر کوچولوت رو اعصابته و همیشه می خواد با وسایل تو بازی کنه، این خیلی ناراحتت می کنه. این حق توئه که کسی به وسایلت دست نزنه، اما این درست نیست که سر خواهرت داد بزنی یا اونو بزنی. چرا یک جای امن برای وسایلت پیدا نکنیم که دست خواهرت بهش نرسه؟ اگه از دست خواهرت ناراحت شدی، غیراز داد زدن ، دیگه چی کار میشه کرد؟ ”

 

۶– محدودیت بگذارید.

وقتی مسائل رو از دید فرزندتون می بینید، خیلی منعطف تر می شید و این خیلی خوبه، ولی همچنان لازمه که محدودیت هایی بگذارید. نکته مهم اینه که پیش از اینکه عصبانی بشید، وقتیکه آروم هستید، این محدودیت ها رو تعیین کنید.

“دوست داشتی هیچ وقت مجبور نبودی بازیت رو قطع کنی که آماده بشی برای خواب، نه؟ اما الان وقت حمامه.”

اگر به فرزندتون نشون بدید که احساسش رو می فهمید، کمک می کنه که همکاری بیشتری باهامون داشته باشه.

 

۷- انتظار احساسات سرکوب شده رو داشته باشید.

وقتی بچه ها تنبیه می شند، می فهمند که اون احساساتی که باعث رفتار بد اونا شده ، اونا رو توی دردسر انداخته ، پس سعی می کنند اون احساسات رو سرکوب کنند که این خوب نیست.

احساس خشم، حسادت، عصبانیت و بقیه احساسات ، همچنان در کودک هست اما دیگه می ترسه بروزش بده و وقتی تنبیه رو متوقف کنید اون احساسات پنهان شده ، بالا میاد.

سعی کنید رفتار بد کودک رو به عنوان درخواست کمک او محسوب کنید، هیچ احساسی بد نیست. نکته مهم اینه که به کودکتون کمک کنید با ترسهایی که پشت خشمش پنهانه مواجه بشه. چطور؟ با ارتباط، خنده، گریه.

 

۸- امنیت ایجاد کنید.

وقتی کودکتون خشمش رو بروز میده، آروم باشید؛ هرچقدر بیشتر پذیرای احساسش باشید، او بیشتر احساس امنیت می کنه که زخمهای پشت خشمش رو نشون بده.

 

۹- با یک داستان به فرزندت کمک کن تجربه اش رو درک کنه.

“وقتی تو کوچولو بودی، من دوران سختی داشتم. خیلی داد و فریاد می کردم. نمی دونستم چه کار دیگه ای می تونم کنم . این تو رو می ترسوند. برای همین یه وقتایی خیلی عصبانی می شدی. این روزا همه تلاشم رو می کنم که مهربون باشم و فریاد نزنم. تو هم دیگه نمی ترسی و راههای بهتری برای نشون دادن عصبانیتت یاد گرفتی. ما به کمک هم مسائل خانواده مون رو حل می کنیم. هر کسی یه وقتایی ناراحت می شه. ما سعی می کنیم به حرفهای هم گوش بدیم و مهربون باشیم. ”

 

۱۰-  راه جبران اشتباه رو بهش یاد بده.

به حرفهاش گوش بده، حواست باشه که سرزنش اش نکنی.

“وقتی اون حرف رو به برادرت زدی، خیلی براش سنگین بود، شوکه شد. این باعث می شه ازت دوری کنه.”

ازش بپرس آیا کاری هست که بتونه برای جبران انجام بده. سریع دنبال تنبیه یا عذرخواهی اش نباش. به جایش کمکش کنه بفهمه که می تونه اشتباهش رو جبران کنه.

“می دونی که ما همیشه هر چی رو ریختیم جمع می کنیم، اینم مثل این می مونه که شیر رو روی زمین ریخته باشی و الان می تونی جمع کنی. می دونم که تو سعی میکنی رابطه ات رو با برادرت بهتر کنی.”

اگر مقاومت کرد و نخواست کاری کنه، نشون میده که باید کمک بیشتری بهش کنید که بتونه مساله نگرانیش رو حل کنه.

 

۱۱- الگوی عذرخواهی باشید.

فرزندتون رو مجبور به عذرخواهی نکنید، فقط وقتی خودتون کار اشتباهی می کنید، مسئولیتش رو بپذیرید و عذرخواهی کنید. اینطوری فرزندتون هم یاد می گیره و حواستون باشه که سرزنش کردنی در کار نباشه.

 

۱۲– انتظار اشتباه رو داشته باشید.

شما انسانید پس کامل نیستید. راز این تغییر در اینه که با خودتون مهربون باشید همونطور که باید با فرزندتون مهربون باشید. کم کم به این روش عادت می کنید و زخم های خودتون و کودکتون بهتر می شه و عشق بیشتری رو تجربه می کنید.

 

۱۳- هر روز صبح، متعهد شوید.

هر روز صبح، انتخاب من برای این روز، اینه که فریاد نزنم، آرام باشم، اگه اشتباهی کردم از بچه ها عذرخواهی کنم. اینطوری از بچه ها هم رفتارهای بهتری می بینیم، روزهایی هست که کشمکش های سختی داریم اما می بینیم یک چیزی درون قلبمون داره عمیقا عوض می شه و ما به هم نزدیکتر می شیم. وقتی وسط جیغ و دادهای فرزندم بغلش کنم و بهش بگم که دردش رو می فهمم، کمک می کنم که هر روز بهتر بشه.

 

تربیت کودک با آرامش

۱۳ نکته برای تربیت فرزند در کمال آرامش!

/۲ دیدگاه /در , , /توسط

بازدیدها: 394

این هم خوبه :   دانلود فایل صوتی : شده تا حالا فکر کنید از پس تربیت فرزند بر نمیاید؟

۱۳ نکته برای تربیت فرزند در کمال آرامش!

 

تربیت کودک با آرامش

 

 

 

“من تازگی سایت شما رو پیدا کردم و خیلی دارم تلاش می کنم که تغییراتی در  رفتارم با بچه هام بدم ، چون قبلا خیلی سر اونا داد می زدم اما الان که با کمک مطالب شما دارم تغییراتی توی رفتارم می دم،  اونا نمی پذیرن و منم ناامید می شم و برای گذشته ام، احساس گناه می کنم. میشه بگید اشتباه من چی بوده؟ ”

 

تغییر روش فرزندپروری شما، یه تغییر بزرگه و در همین زمان که دارید این تغییرات رو می دید، باید انتظار مخالفت هایی رو داشته باشید. اینا به این معنی نیست که کار نادرستی انجام دادید. وقتی فرزندتون تغییرات جدید شما رو نمی پذیره، به خاطر داد و فریادها و تنبیه هاییه که در گذشته داشتید و او احساس تنهایی و درک نشدن می کرده و به مرور شما می تونید با روش های جدید به درمان عاطفی اش کمک کنید. اگر احساس گناه از رفتارهای گذشته تون داشته باشید کمکی نمی کنه که ازین به بعد رفتار خوبی داشته باشید.

این برنامه پیشنهادی ما به شماست، قدم به قدم پیش برید:

 

۱- با خودتون شروع کنید.

اون آرامشی که انتظار دارید توی تربیت بچه هاتون داشته باشید، از درون خودتون میاد مخصوصا از تعهد شما به کنترل احساستون. یعنی وقتی احساس اضطراب می کنی، موقتا کارت رو بزار کنار، نفس عمیق بکش. به اثر احساست در کل بدنت توجه کن که کمک می کنه در حال حضور داشته باشی و با خشم یا اضطرابت کنترلت رو از دست ندی.

خیلی فوری-فوتی واکنش نده! توی لحظات خشم یا عصبانیت ممکنه احساست این باشه که فرزندت داره باهات دشمنی می کنه پس تا جایی که می تونی واکنش دادن رو تا زمانی که احساس آرامش کنی به تعویق بینداز.

این، کار آسونی نیست و بسیار بسیار سخته، اما هربار که تلاش می کنی این کارو انجام بدی، کارت برای دفعه بعد راحت تر می شه پس نگران نباش و پیش برو.

 

۲- روی ارتباط متمرکز شو.

پیش از اینکه بخوای هر چیزی رو در بچه ات تغییر بدی، اول یه ارتباط خوب باهاش بساز. اگه این کارو نکنی، درسته که تنبیه رو کنار گذاشتی اما بچه ات همچنان انگیزه ای برای کار درست نداره.

چطوری باید شروع کنی؟ در روز حداقل ۱۵ دقیقه با هر بچه ات ارتباط یک به یک رو در رو داشته باش و عشقت رو نثارش کن؛ شگفت زده می شی از واکنش هایی که نشونت میده!

 

۳- چیزی که داره اتفاق میفته رو توضیح بده.

وقتی که تونستی ارتباط بیشتری با بچه هات برقرار کنی، اینطوری براشون توضیح بده که :

“یادته قبلا چقدر سرت داد می زدم؟ توجه کردی الان چقدر کمتر داد می زنم؟ خیلی متاسفم که عادت بد فریاد زدن رو داشتم. خیلی دوستت دارم. هرکاری هم که بکنی، من هیچ وقت نباید سرت داد بزنم. من می تونم برای درک احساست یا حل مشکلت بهت کمک کنم. بیا به کمک هم مساله ای که پیش اومده رو حل کنیم، باشه؟ ”

 

۴- ازش بخواهید همکاری کنه.

“همه ما باید به یه قوانینی احترام بگذاریم. مهمترین قانون اینه که در این خونه ما با همدیگه با مهربونی رفتار می کنیم. من دارم همه تلاشم رو می کنم که سرت داد نزنم و به حرفات گوش بدم. فکر می کنی تو هم بتونی به این قانون پایبند باشی و با خواهرت مهربون باشی؟ ”

ممکنه یه وقتایی فرزندتون کنترلش رو از دست بده و قانون مهربونی رو بشکنه اما این به این معنی نیست که شما هم می تونید قانون رو زیر پا بگذارید؛ هر چی باشه، شما الگو هستید.

 

۵– راه حلهای برد – برد پیشنهاد بدید.

“می دونم خواهر کوچولوت رو اعصابته و همیشه می خواد با وسایل تو بازی کنه، این خیلی ناراحتت می کنه. این حق توئه که کسی به وسایلت دست نزنه، اما این درست نیست که سر خواهرت داد بزنی یا اونو بزنی. چرا یک جای امن برای وسایلت پیدا نکنیم که دست خواهرت بهش نرسه؟ اگه از دست خواهرت ناراحت شدی، غیراز داد زدن ، دیگه چی کار میشه کرد؟ ”

 

۶– محدودیت بگذارید.

وقتی مسائل رو از دید فرزندتون می بینید، خیلی منعطف تر می شید و این خیلی خوبه، ولی همچنان لازمه که محدودیت هایی بگذارید. نکته مهم اینه که پیش از اینکه عصبانی بشید، وقتیکه آروم هستید، این محدودیت ها رو تعیین کنید.

“دوست داشتی هیچ وقت مجبور نبودی بازیت رو قطع کنی که آماده بشی برای خواب، نه؟ اما الان وقت حمامه.”

اگر به فرزندتون نشون بدید که احساسش رو می فهمید، کمک می کنه که همکاری بیشتری باهامون داشته باشه.

 

۷- انتظار احساسات سرکوب شده رو داشته باشید.

وقتی بچه ها تنبیه می شند، می فهمند که اون احساساتی که باعث رفتار بد اونا شده ، اونا رو توی دردسر انداخته ، پس سعی می کنند اون احساسات رو سرکوب کنند که این خوب نیست.

احساس خشم، حسادت، عصبانیت و بقیه احساسات ، همچنان در کودک هست اما دیگه می ترسه بروزش بده و وقتی تنبیه رو متوقف کنید اون احساسات پنهان شده ، بالا میاد.

سعی کنید رفتار بد کودک رو به عنوان درخواست کمک او محسوب کنید، هیچ احساسی بد نیست. نکته مهم اینه که به کودکتون کمک کنید با ترسهایی که پشت خشمش پنهانه مواجه بشه. چطور؟ با ارتباط، خنده، گریه.

 

۸- امنیت ایجاد کنید.

وقتی کودکتون خشمش رو بروز میده، آروم باشید؛ هرچقدر بیشتر پذیرای احساسش باشید، او بیشتر احساس امنیت می کنه که زخمهای پشت خشمش رو نشون بده.

 

۹- با یک داستان به فرزندت کمک کن تجربه اش رو درک کنه.

“وقتی تو کوچولو بودی، من دوران سختی داشتم. خیلی داد و فریاد می کردم. نمی دونستم چه کار دیگه ای می تونم کنم . این تو رو می ترسوند. برای همین یه وقتایی خیلی عصبانی می شدی. این روزا همه تلاشم رو می کنم که مهربون باشم و فریاد نزنم. تو هم دیگه نمی ترسی و راههای بهتری برای نشون دادن عصبانیتت یاد گرفتی. ما به کمک هم مسائل خانواده مون رو حل می کنیم. هر کسی یه وقتایی ناراحت می شه. ما سعی می کنیم به حرفهای هم گوش بدیم و مهربون باشیم. ”

 

۱۰-  راه جبران اشتباه رو بهش یاد بده.

به حرفهاش گوش بده، حواست باشه که سرزنش اش نکنی.

“وقتی اون حرف رو به برادرت زدی، خیلی براش سنگین بود، شوکه شد. این باعث می شه ازت دوری کنه.”

ازش بپرس آیا کاری هست که بتونه برای جبران انجام بده. سریع دنبال تنبیه یا عذرخواهی اش نباش. به جایش کمکش کنه بفهمه که می تونه اشتباهش رو جبران کنه.

“می دونی که ما همیشه هر چی رو ریختیم جمع می کنیم، اینم مثل این می مونه که شیر رو روی زمین ریخته باشی و الان می تونی جمع کنی. می دونم که تو سعی میکنی رابطه ات رو با برادرت بهتر کنی.”

اگر مقاومت کرد و نخواست کاری کنه، نشون میده که باید کمک بیشتری بهش کنید که بتونه مساله نگرانیش رو حل کنه.

 

۱۱- الگوی عذرخواهی باشید.

فرزندتون رو مجبور به عذرخواهی نکنید، فقط وقتی خودتون کار اشتباهی می کنید، مسئولیتش رو بپذیرید و عذرخواهی کنید. اینطوری فرزندتون هم یاد می گیره و حواستون باشه که سرزنش کردنی در کار نباشه.

 

۱۲– انتظار اشتباه رو داشته باشید.

شما انسانید پس کامل نیستید. راز این تغییر در اینه که با خودتون مهربون باشید همونطور که باید با فرزندتون مهربون باشید. کم کم به این روش عادت می کنید و زخم های خودتون و کودکتون بهتر می شه و عشق بیشتری رو تجربه می کنید.

 

۱۳- هر روز صبح، متعهد شوید.

هر روز صبح، انتخاب من برای این روز، اینه که فریاد نزنم، آرام باشم، اگه اشتباهی کردم از بچه ها عذرخواهی کنم. اینطوری از بچه ها هم رفتارهای بهتری می بینیم، روزهایی هست که کشمکش های سختی داریم اما می بینیم یک چیزی درون قلبمون داره عمیقا عوض می شه و ما به هم نزدیکتر می شیم. وقتی وسط جیغ و دادهای فرزندم بغلش کنم و بهش بگم که دردش رو می فهمم، کمک می کنم که هر روز بهتر بشه.

 

2 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *